Menu
شنبه ۱۷ خرداد ۱۳۹۹

روشی برای جلوگیری از عملکرد کنترل نشده سلول های ایمنی در آسیب نخاعی

روشی برای جلوگیری از عملکرد کنترل نشده سلول های ایمنی در آسیب نخاعی

محققین دانشگاه میشیگان در مطالعه ای پیش بالینی، نانوذراتی را مورد استفاده قرار داده اند که بوسیله آن ها سلول های ایمنی مهاجم را بازبرنامه ریزی کرده و موجب تقویت فرایند بهبودی ترومای سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) شدند، آن ها این نانوذرات را  EpiPen نامیده اند.

در واقع این مطالعه نشان داده است که به جای یافتن راهی برای مقابله با پاسخ های ایمنی طی ترمیم و بازسازی، می توان بدنبال یافتن راهی برای کمک گرفتن از پاسخ ایمنی برای پیشبرد پاسخ ایمنی بود. طی آسیب طبیعی، سلول های ایمنی به ناحیه آسیب دیده نفوذ می کنند و باقی مانده های سلولی و بافتی را پاک سازی می کنند تا فرایند بازسازی را شروع کنند. اما در آسیب بافت عصبی با تخریب سد خونی-مغزی، سلول های ایمنی به ناحیه آسیب وارد شده و التهاب را افزایش می دهند و این امر مانع از ترمیم بافت عصبی می شود. این امر موجب مرگ سریع نورون ها، آسیب با غلاف پیرامون فیبرهای عصبی و تشکیل اسکار و ممانعت از بازسازی عصبی می شود. مطالعات گذشته سعی داشته اند با تزریق استروئیدهایی مانند متیل پردنیزولون مشکلات به پاسخ ایمنی را به حداقل برسانند اما این درمان خود عوارض جانبی مانند سپسیس، خونریزی گوارشی و لخته خونی را به همراه دارد. اما محققین دانشگاه میشیگان نانوذره هایی را طراحی کرده اند که مانع از حرکت سلول های ایمنی به سمت طناب نخاعی می شوند و آن ها را از رفتن به ناحیه آسیب منحرف می کنند.

 این نانوذرات سلول های ایمنی را با توجه به ویژگی های فیزیکی شان مانند اندازه ای معادل خورده سلول ها و داشتن بار منفی که موجب می شود به سلول های ایمنی متصل شوند، بازبرنامه ریزی می کنند. همین امر موجب می شود که عوارض جانبی مربوط به سلول های ایمنی به حداقل برسد. با کاهش التهاب قابلیت بازسازی ناحیه آسیب دیده به حداکثر می رسد.

 

 

 

 

 

منبع خبر: https://www.pnas.org/lookup/doi/10.1073/pnas.1820276116